Biblioteka

Artykuły

Indeks tematyczny

6 wyników

Człowiek wie, że jego życie na ziemi jest kruche i krótkie. A jednak wciąż ma nadzieję, marzy i szuka czegoś, co przetrwa dłużej niż on sam: pełnej sprawiedliwości, trwałego pokoju, życia, któremu nie zagrażają już cierpienie i śmierć. To pragnienie widać wszędzie, we wszystkich kulturach i we wszystkich pokoleniach. Chcemy coś po sobie zostawić, chcemy, by o nas pamiętano, chcemy budować dla tych, którzy przyjdą po nas. Od dawnych legend o nieśmiertelności po najnowocześniejsze laboratoria dzisiejszych czasów ludzie dążą do tego samego: by przekroczyć granicę, którą wyznacza śmierć.

Kiedy człowiek sprowadza na świat dziecko, nie robi tego z myślą, że będzie ono żyło kilka lat, a potem zostanie porzucone. Taką postawę uznalibyśmy nie tylko za pozbawioną miłości, ale wręcz za godną potępienia. Naturalnym pragnieniem każdego rodzica jest, by jego syn czy córka dorastali, osiągnęli dojrzałość i żyli przynajmniej tak długo jak on. Chce, by dziecko cieszyło się tymi pięknymi rzeczami, którymi on sam się cieszył. Dla większości ludzi dziecko jest największą inwestycją życia. Można stracić dom, oszczędności albo pracę. To bolesne straty, ale da się je przezwyciężyć. Utratę dziecka przeżywa się jednak jako jedną z największych tragedii, bo nic nie jest dla rodzica cenniejsze niż ten, kto z niego pochodzi i nosi w sobie cząstkę jego własnej istoty.

Czekamy na weekend, żeby odpocząć, na urlop, żeby się oderwać, i na wieczór, żeby dojść do siebie po ciężkim dniu. Wszystko to jest dobre i potrzebne, ale rozwiązuje tylko część problemu. Człowiek potrzebuje nie tylko odpoczynku dla ciała, ale i odpoczynku dla duszy: wolności od wewnętrznego konfliktu, od poczucia winy, od lęku i od wrażenia, że brakuje mu czegoś najważniejszego. Odpoczynek duszy nie przychodzi sam z siebie i nie można go kupić. Tak jak pragnienia nie gasi się patrzeniem na wodę, lecz piciem, tak odpoczynek nie przychodzi tylko z tego, że znamy dobro, lecz z tego, że nim żyjemy. Ten odpoczynek ma kilka źródeł. Pierwszym jest czyste sumienie: kto żyje uczciwie, nie ma nic do ukrycia i niczego nie musi się bać. Jak mówi przysłowie: „Czyste sumienie to najlepsza poduszka”. Pozostałe trzy źródła to przebaczenie, pokój z innymi i zadowolenie.

Pomyślmy o młodym człowieku, który do dwudziestego czwartego roku życia robi wszystko, na co ma ochotę. Nie studiuje medycyny, nie wchodzi do laboratoriów, nie odbywa praktyk w szpitalach i nie zdaje egzaminów. Nikt nie wyobraziłby sobie, że może zostać lekarzem z dnia na dzień. Nawet gdyby od czasu do czasu odwiedzał szpital, dawał pieniądze na chorych albo nosił biały fartuch, nikt nie pozwoliłby mu leczyć pacjentów. Te rzeczy mogą mieć swoją wartość, ale nie zastąpią wykształcenia.

Czego pragną od siebie nawzajem młodzi, świeżo poślubieni małżonkowie? Nie przede wszystkim pieniędzy, urody czy sukcesu, lecz uczciwości i szczerej miłości. Każde z nich chce mieć partnera, który nie kłamie, nie oszukuje, na którego słowie można polegać i który pozostanie wierny w każdej sytuacji. Instynktownie czują, że tylko na tym można zbudować trwały dom. Tam, gdzie każdy wie, że drugi mówi mu prawdę, rodzi się zaufanie. Z zaufania wyrasta stabilność, a ze stabilności odpoczynek w związku: nie trzeba już podejrzeń, sprawdzania ani lęku przed zdradą. A gdzie serce odpoczywa, przychodzą radość i szczęście. Natomiast jedno odkryte kłamstwo może zachwiać zaufaniem budowanym latami.

Jeden z najczęstszych zarzutów brzmi: „Jeśli Bóg istnieje, to dlaczego Go nie widzimy?” Pytanie zakłada, że powinniśmy postrzegać Go tymi samymi zmysłami, którymi postrzegamy świat materialny. Oczy widzą jednak tylko rzeczy fizyczne, a uszy słyszą tylko dźwięki tego świata. Biblia odpowiada krótko: „Bóg jest duchem” (Jana 4:24). Sposób, w jaki On istnieje, nie jest materialny. A człowiek żyje teraz ograniczony do ciała. Przez ciało postrzega tylko świat materialny. Reszta pozostaje przed nim ukryta, nie dlatego, że nie istnieje, lecz dlatego, że ciało nie zostało stworzone, by ją postrzegać. To tak, jakby ktoś mieszkał w domu bez okien na jedną stronę świata. Nie widzi, co jest za ścianą, ale to nie znaczy, że nic tam nie ma.